Objection!

De eerste week van de echte lessen zit erop. We hebben dus voor het eerst onze proffen gezien voor dit semester, en dat viel heel goed mee. Ze zijn allemaal entertainend, maar niet op een manier die ten koste gaat van hun uitleg. De New Yorkse accenten zijn ook erg leuk: court wordt "kho-wat", coffee klinkt als "cawfee" en alle klinkers worden enorm uitgerokken.

Het spannendste vak is ongetwijfeld Evidence (bewijsrecht). In België bestaat zo'n vak niet, maar we kennen de materie maar al te goed van de tv. Bewijsrecht wordt immers elke keer toegepast als een acteur "Objection!" roept. Hiermee moet de advocaat aangeven dat een bepaald bewijsstuk of een getuigenis ontoelaatbaar is. Als je goed oplet, kan je op tv zelfs de precieze redenen ontdekken: Hearsay, Harrassing the witness, Irrelevant enzovoort. Dit zijn allemaal geldige redenen, en er zijn er nog een paar -- zoals gewoonlijk is het recht behoorlijk ingewikkeld.

Jammer genoeg hebben we er direct bij geleerd dat tv-series niet meteen een nauwkeurig beeld geven van hoe het er echt aan toegaat in de rechtszaal. Maar binnenkort krijgen we de kans om een echte moordzaak live mee te maken.

Tussen haakjes: het examen van vorige vrijdag, een soort toelatingsproef, heeft geen problemen opgeleverd. We zijn dus goedgekeurd om les te volgen met de Amerikanen.

Nu gaan we een lang weekend in, maandag is het Labor Day.

Wide Stance

In Amerika is er elke week wel een nieuw schandaal. Deze week is het er een bijzonder sappig, in de favoriete categorie "politici en seks". Larry Craig, een Republikeinse senator uit Idaho, werd betrapt toen hij een oneerbaar voorstel deed aan een undercover politieagent in het toilet van een luchthaven. Extra pijnlijk: de politieagent was een man en Craig is getrouwd, vader van drie kinderen, conservatief én een uitgesproken tegenstander van homorechten.

Alle details van dit verhaal worden natuurlijk breed uitgesmeerd in de media. Dat heeft ons al nuttige inzichten gegeven over de etiquette van seks in openbare toiletten. De signalen gaan van subtiel naar uitgesproken: eerst met de voet tikken, dan je voet bewegen naar de voet van je buur en daarna je hand onder de scheidingswand bewegen. De reconstructie van het incident in de video hieronder maakt een en ander duidelijk.



Een grappig aspect aan alle schandalen is de nieuwe woordenschat. Ten tijde van Clinton en Lewinsky was dat de "blue dress", nu wordt er overal gesproken over de "wide stance". Craig ontkent immers dat hij iets verkeerd heeft gedaan en verklaart het voetcontact doordat hij een "ruime houding" heeft op het toilet. Het zal je wel niet verbazen dat niemand de arme senator gelooft; verschillende van zijn partijgenoten hebben al om zijn ontslag geroepen.

UPDATE: Ondertussen heeft Craig ontslag genomen uit de Senaat.

Eten met NYU

New York staat bekend als de culinaire hoofdstad van de VS. Je vindt hier veel zeer goede restaurants en nog meer kleine zaken voor een relatief goedkoop avondje uit. Daarnaast zijn er een aantal typische gerechten en snacks: de beroemde pizza met dunne korst, pretzels, hotdogs en bagels.

Een van de voordelen aan studeren in New York is dan ook dat de meeste activiteiten van de universiteit iets met eten te maken hebben: etentjes, recepties en vanmorgen ook een gratis ontbijt om het begin van de lessen te "vieren". In tegenstelling tot wat de clichés over Amerikanen doen vermoeden, was het geen vettige pannenkoek of donut met extra suiker, maar een appel, een bio-yoghurtje, een fruitsapje en een bagel with a schmear.

En natuurlijk was er ook koffie; dat wordt hier immers met sloten tegelijk gedronken. In Manhattan vind je een Starbucks op elke hoek, waar een kleine koffie minstens 20 cl bevat. Het ziet er dus naar uit dat we met een zware cafeïneverslaving zullen terugkeren.

Het uitzicht uit ons venster

Thurgood Marshall

Door de introductielessen vorige week moesten we hard werken, maar uiteindelijk is alles goed verlopen en hopelijk zijn we geslaagd in het examen van afgelopen vrijdag. Vanaf woensdag beginnen de echte lessen, die we samen met de Amerikaanse studenten zullen volgen.

Vandaag en morgen zijn er eerst nog wat verwelkomingsactiviteiten. Zo gaven enkele proffen vanochtend een paar speeches; daarbij hoorde natuurlijk ook een korte biografie van onze patroonheilige Thurgood Marshall (of heet dat dan een hagiografie?).

Thurgood Marshall groeide op in de vroege 20ste eeuw in Baltimore, een volledig gesegregeerde stad. Hij mocht dus niet naar de blanke lagere school, de blanke cinema's, mocht de blanke bus niet nemen of de blanke toiletten gebruiken, enzovoort. Toen de jonge Thurgood wilde gaan studeren, kon dat dus ook niet aan de blanke University of Maryland. Hij moest elke ochtend om 5 uur opstaan om op tijd aan zijn lessen in Washington te kunnen beginnen, zo'n 60 kilometer verder. Dat was bovendien ook al niet goedkoop: zijn moeder moest haar verlovings- en trouwring ervoor verpanden.

Aan de universiteit kwam zijn scherpe geest al snel boven, en Marshall mocht de decaan van zijn rechtenfaculteit bijstaan bij een aantal echte rechtszaken. Hij raakte danig onder de indruk en wist meteen wat hij met zijn leven wilde aanvangen. Nadat hij afstudeerde, besliste hij onmiddellijk om een zaak van rassendiscriminatie te beginnen tegen... de University of Maryland, waar hij een paar jaar eerder nog werd geweigerd. Hij won, en bleef verschillende belangrijke zaken winnen. Zijn talent werd erkend door president Kennedy, die hem tot rechter benoemde. Uiteindelijk schopte hij het zelfs tot eerste zwarte rechter in het Supreme Court.

Als Supreme Court Justice verdedigde Thurgood Marshall steeds de rechten van het individu. Hij vond rechtbanken het ideale instrument om minderheden te beschermen tegen de dictatuur van de meerderheid. Die houding kwam waarschijnlijk eerder voort uit principe dan uit zijn achtergrond als arme zwarte: toen Kenia hem vroeg om een grondwet te ontwerpen, voorzag Marshall daarin een sterke bescherming voor de lokale minderheid van rijke blanken.

Een man om naar op te kijken, kortom. We zullen dit jaar ongetwijfeld nog veel van zijn arresten tegenkomen.

The Fiery Furnaces

Deze namiddag trokken we naar Long Island City in Queens voor een optreden van the Fiery Furnaces. Het was een gratis concert in Socrates Sculpture Park, een park vol moderne kunst aan de East River. Het decor was prachtig: een klein stukje groen in een rustiger deel van de stad, met uitzicht op de skyline van Manhattan.

Het concert zelf was een beetje gemengd, omdat de groep soms te veel andere versies speelde van haar eigen liedjes -- vaak moest je heel goed luisteren om iets te herkennen. Maar als ze bij de normale versies bleven, was het fantastisch. Als je ze nog niet kende, zijn the Fiery Furnaces in elk geval de moeite waard om te ontdekken.

We hadden ook mooie foto's van het concert, maar jammer genoeg hebben we wat technische problemen, dus voorlopig kunnen we ze niet posten. Hopelijk raakt dit morgen opgelost.

The Fiery Furnaces -- Waiting to Know You

Parkeren

Ruimte is ongetwijfeld een grote luxe in New York. Er bestaan evenwel inventieve oplossingen om dit plaatsgebrek op te lossen, zoals bijvoorbeeld parkeerplaatsten op meerdere niveaus. Het is ook bijzonder amusent om de parkeerwachters bezig te zien wanneer ze een auto uit een van de de achterste rijen moeten halen - wat ze trouwens bijzonder snel en efficiënt doen. Wel niet echt iets voor beginnende chauffeurs.

Washington Square Park

New York heeft zijn eigen Arc de Triomphe in Washington Square Park, op twee straten van bij ons. Hij is wat minder groot en de triomfen zijn ook wat minder, maar er lopen veel eekhoorntjes rond in de buurt.

UPDATE: Dankzij de officiële NYU-wandeltour van Greenwich Village hebben we heel wat bijgeleerd over de Washington Square Arch. Hij werd opgetrokken in 1889 om te vieren dat George Washington honderd jaar eerder de eerste president van de VS werd.

De achterliggende reden was echter dat New York een minderwaardigheidscomplex had tegenover Londen en Parijs, en dus meer grote monumenten nodig had. Daarbij dus ook deze triomfboog, die tot vandaag nog vele toeristen naar Greenwich Village trekt.

The Daily Show

De voorbereiding van onze lessen neemt veel tijd in beslag, ook omdat we vrijdag al examen hebben. Toch maken we elke avond een halfuurtje vrij voor The Daily Show met Jon Stewart.

The Daily Show is een soort kruising tussen Alles Kan Beter en De Laatste Show, een satirisch nieuwsprogramma waarin de absurditeit van de Amerikaanse politiek met bijtende humor wordt bekritiseerd. Hoewel zijn programma dus helemaal geen nieuwsuitzending is, krijgt Jon Stewart regelmatig bekende gasten, waaronder ook belangrijke politici, over de vloer.

Vandaag interviewde hij bijvoorbeeld Barack Obama, een van de Democratische presidentskandidaten. Dit is in Vlaanderen ongezien: stel je even voor dat een kandidaat-premier zijn opwachting zou maken bij pakweg Debby en... euh, laat maar.

Hier vind je gratis video's van The Daily Show. Opgelet: enige kennis van de Amerikaanse actualiteit is vereist.

Intercontinentaal

NYU Law staat bekend als een sterk internationaal georiënteerde faculteit en LL.M-programma's zijn vooral op buitenlanders gericht.
Om een idee te krijgen van ieders herkomst, werd er gisteren een kleine test gedaan bij handopsteking. Van de ongeveer 400 studenten komen er ongeveer 200 uit Azië (vooral China is erg goed vertegenwoordigd), een dikke 150 uit Europa, een vijftigtal uit Latijns-Amerika en een twintigtal uit Oost-Europa. Er zijn ook nog wat Australiërs, Canadezen, Israëliërs, en één Afrikaan (uit Oeganda). Onze collega's komen dus echt van de vier windstreken, al is het zuiden misschien wat ondervertegenwoordigd.